Kierowca jedzie nocą przez las. Nagle widzi samotną postać przy drodze. Kobieta macha ręką, prosząc o podwózkę. Wsiada do auta, podaje adres… ale gdy dojeżdżają, pasażerki już nie ma. Tylko fotel pasażera jest wilgotny. Znasz tę historię? To jedna z najstarszych i najbardziej znanych miejskich legend świata – i tak, ma również polską wersję.
Polska wersja legendy – okolice Gdańska, Lublina i... Bieszczad
Choć motyw jest uniwersalny, najczęściej mówi się o nim w 3 lokalizacjach:
-
Trasa Gdańsk – Sopot, w okolicy Oliwy. Duch autostopowiczki ma się pojawiać przy cmentarzu.
-
Droga pod Lublinem, gdzie dziewczyna podaje adres... prowadzący do grobu.
-
Zakapiorek – mała wieś w Bieszczadach, gdzie młody chłopak zginął w wypadku i „wraca”, by dokończyć podróż.
Skąd się wzięła ta legenda?
Motyw „vanishing hitchhiker” istnieje od lat 40. XX wieku – początkowo jako przestroga: nie zabieraj nieznajomych, bo możesz nie wiedzieć, kogo wieziesz. Z czasem przerodził się w smutną opowieść o niespełnieniu – duchu, który wraca, bo ma coś jeszcze do załatwienia.
Cechy charakterystyczne tej legendy:
-
Pasażer zawsze jest milczący, zamyślony lub smutny
-
Nigdy nie rozmawia zbyt wiele – poza podaniem adresu
-
Po dotarciu na miejsce – znika bez śladu
-
Czasem zostawia osobisty przedmiot – chustkę, broszkę, różaniec
„To moja córka, ale… zmarła 5 lat temu”
W wersjach z Lublina i Pomorza finał zawsze wygląda podobnie: kierowca zaniepokojony znikąciem odwiedza dom pod wskazanym adresem. Otwiera mu starsza kobieta. Po krótkim opisie mówi:
„To moja córka... Ale zginęła pięć lat temu. Dokładnie w ten sam dzień.”
Komentarze
Prześlij komentarz